06-02-2017

Interview with Pf

Last month, Ton Hendriks interviewed Alice for Pf Magazine, a Dutch magazine about professional photography.

For those of you, who can read Dutch, here a small extract of the interview:

“De socioloog Stuart Hall schreef dat er drie manieren zijn om culturele beelden te beoordelen: we kunnen het er blindelings mee eens zijn, we kunnen ze afdoen als propaganda of we kunnen onderzoek doen naar de betekenis en de gelaagdheid achter het beeld. “…Je moet de Noord-Koreaanse propaganda zien als een deel van hun belevingswereld. Het zijn ideaalbeelden die voor hun een betekenis hebben en die je daarom serieus moet nemen. Als ik een verhaal vertel wil ik het altijd vanuit meerdere perspectieven laten zien. Ik wilde alleen geen teksten gebruiken, maar het hele verhaal uitdrukken in beelden. Ik wilde ook per se zelf beelden schieten in Noord-Korea om het realisme erin te houden. Ik was vroeger geïnteresseerd in de boeken van Max Havelaar omdat hij de neef van mijn overgrootmoeder was. Dat sociaalrealisme in zijn boeken wil ik graag benaderen. Door een roman te schrijven bracht hij de verschillende visies samen in een verhaal.”

Haar nieuwste werk, Shadows of Pakistan, dat nog niet aan het publiek getoond is, laat zien dat de interesse van Wielinga een sterk sociale inslag heeft. Het gaat over Afghaanse en Pakistaanse vluchtelingen die leven in kampen rondom Islamabad. “Er zijn miljoenen mensen waaronder veel kinderen. Het is een onderwerp dat nog onderbelicht is. Die mensen verdienen meer aandacht. Qua beeldtaal laat ik me hierbij inspireren door de Islamitische miniatuurkunst uit de middeleeuwen. Ik schep paleizen van de sloppenwijken, waarin dromen voor de kinderen worden uitgebeeld.”

De overduidelijk gefotoshopte beelden in al het werk van Alice Wielinga hebben soms het effect van middeleeuwse schilderijen waar verschillende elementen zonder correct perspectief naast elkaar geplaatst werden. “Ik ben zelf helemaal niet zo technisch. Ik denk niet vanuit de techniek maar vanuit het verhaal dat ik wil vertellen. Ik probeer net zolang tot het eruit ziet zoals ik wil. Ik heb werken met wel duizenden lagen. Zelf vind ik de techniek erachter niet zo boeiend, het zijn gewoon veel lagen en maskers. Ik houd niet van gladde perfectie. Als het perfect is, wordt het zo saai. Je mag zien dat het gefotoshopt is, want dat is de taal die ik gebruik. Het perspectief hoeft ook helemaal niet te kloppen. Als het gaat wringen wordt het juist spannender.”
Over fotoshoppen bij andere fotografen doet Alice Wielinga ook niet moeilijk. “Als je wilt fotoshoppen moet je dat gewoon doen. Ik vind die discussie niet zo interessant.” Daarom vindt ze de scheiding tussen documentaire fotografie en autonome fotografie achterhaald. We proberen de fotografie te veel in hokjes te stoppen volgens haar. Zij voelt zich meer storyteller dan kunstenaar. “Net als bij Max Havelaar vind ik het belangrijker om een relevant verhaal te vertellen dan om de kunstenaar uit te hangen. Ik ben niet bezig met navelstaren. Het verhaal over de wereld moet voorop staan. Natuurlijk wil ik iets moois maken, maar het moet wel een gelaagdheid hebben zodat je er op verschillende manieren naar kunt kijken. De gebieden waarop ik me begeef, worden meestal gecoverd door de fotojournalistiek, maar ik zie mezelf veel meer als romanschrijver dan als journalist.”

Het gehele interview is terug te lezen op de site van Ton Hendriks.